1
Maschil of David; A Prayer when he was in the cave. I cried unto the LORD with my voice; with my voice unto the LORD did I make my supplication.
Ek het met my stem tot die HERE geroep; met my stem tot die HERE gesmeek.
← Psalm 141
Psalm 142
Psalm 143 →
King James Version
AFR DVK
2
I poured out my complaint before him; I shewed before him my trouble.
Ek het my klagte voor Hom uitgestort; ek het my benoudheid voor Hom gewys.
3
When my spirit was overwhelmed within me, then thou knewest my path. In the way wherein I walked have they privily laid a snare for me.
Toe my gees in my oorweldig was, toe het U my pad geken. In die weg waarin ek gewandel het, het hulle ‚'n strik vir my verborge.
4
I looked on [my] right hand, and beheld, but [there was] no man that would know me: refuge failed me; no man cared for my soul.
Ek het aan my regterhand gekyk, en aangeskou, maar daar was niemand wat my geken het nie: toevlug het vir my misluk; geen man het vir my siel omgegee nie.
5
I cried unto thee, O LORD: I said, Thou [art] my refuge [and] my portion in the land of the living.
Ek het tot U, o HERE, geroep, en gesê, U is my toevlug en my deel in die land van die lewendes.
6
Attend unto my cry; for I am brought very low: deliver me from my persecutors; for they are stronger than I.
Let op my geroep; want ek is baie laag gebring: red my van my vervolgers; want hulle is sterker as ek.
7
Bring my soul out of prison, that I may praise thy name: the righteous shall compass me about; for thou shalt deal bountifully with me.
Bring my siel uit die gevangenis, dat ek u Naam mag prys: die regverdiges sal my omsingel; want U sal goed met my handel.