King James Version
AFR DVK
1
And they took their journey from Elim, and all the congregation of the children of Israel came unto the wilderness of Sin, which [is] between Elim and Sinai, on the fifteenth day of the second month after their departing out of the land of Egypt.
En hulle het van Elim af vertrek, en die hele vergadering van die kinders van Israel het in die wildernis van Sin gekom, wat tussen Elim en Sinai is, op die vyftiende dag van die tweede maand nadat hulle uit die land Egipte uitgegaan het.
2
And the whole congregation of the children of Israel murmured against Moses and Aaron in the wilderness:
En die hele vergadering van die kinders van Israel het in die wildernis teen Moses en Aäron gemurmureer:
3
And the children of Israel said unto them, Would to God we had died by the hand of the LORD in the land of Egypt, when we sat by the flesh pots, [and] when we did eat bread to the full; for ye have brought us forth into this wilderness, to kill this whole assembly with hunger.
En die kinders van Israel het tot hulle gesê, Ag, dat ons deur die hand van die HERE in die land Egipte gesterwe het, toe ons by die vleispotte gesit het, en toe ons brood tot versadiging geëet het! want julle het ons in hierdie wildernis uitgelei om hierdie hele vergadering van honger te laat sterwe.
4
Then said the LORD unto Moses, Behold, I will rain bread from heaven for you; and the people shall go out and gather a certain rate every day, that I may prove them, whether they will walk in my law, or no.
Toe het die HERE tot Moses gesê, Kyk, ek sal brood uit die hemel vir julle reën; en die volk moet uitgaan en ’n sekere hoeveelheid elke dag bymekaarmaak, dat ek hulle mag beproef of hulle in my wet sal wandel of nie.
5
And it shall come to pass, that on the sixth day they shall prepare [that] which they bring in; and it shall be twice as much as they gather daily.
En op die sesde dag moet hulle berei wat hulle inbring; en dit sal dubbel wees soos hulle elke dag bymekaarmaak.
6
And Moses and Aaron said unto all the children of Israel, At even, then ye shall know that the LORD hath brought you out from the land of Egypt:
En Moses en Aäron het tot al die kinders van Israel gesê, In die aand sal julle weet dat die HERE julle uit die land Egipte uitgelei het:
7
And in the morning, then ye shall see the glory of the LORD; for that he heareth your murmurings against the LORD: and what [are] we, that ye murmur against us?
En in die môre, dan sal julle die heerlikheid van die HERE sien; want Hy hoor julle murmureer teen die HERE: en wat is ons, dat julle teen ons murmureer?
8
And Moses said, [This shall be], when the LORD shall give you in the evening flesh to eat, and in the morning bread to the full; for that the LORD heareth your murmurings which ye murmur against him: and what [are] we? your murmurings [are] not against us, but against the LORD.
En Moses het gesê, Dit sal wees wanneer die HERE julle in die aand vleis gee om te eet, en in die môre brood tot versadiging; omdat die HERE julle murmureer hoor waarmee julle teen Hom murmureer: en wat is ons? julle murmureer nie teen ons nie, maar teen die HERE.
9
And Moses spake unto Aaron, Say unto all the congregation of the children of Israel, Come near before the LORD: for he hath heard your murmurings.
En Moses het tot Aäron gesê, Sê tot die hele vergadering van die kinders van Israel, Kom nader voor die aangesig van die HERE: want Hy het julle murmureer gehoor.
10
And it came to pass, as Aaron spake unto the whole congregation of the children of Israel, that they looked toward the wilderness, and, behold, the glory of the LORD appeared in the cloud.
En dit het gebeur, toe Aäron tot die hele vergadering van die kinders van Israel gespreek het, dat hulle na die wildernis gekyk het, en kyk, die heerlikheid van die HERE het in die wolk verskyn.
11
And the LORD spake unto Moses, saying,
En die HERE het tot Moses gespreek, en gesê,
12
I have heard the murmurings of the children of Israel: speak unto them, saying, At even ye shall eat flesh, and in the morning ye shall be filled with bread; and ye shall know that I [am] the LORD your God.
Ek het die murmureer van die kinders van Israel gehoor: spreek tot hulle, en sê, Teen die aand sal julle vleis eet, en in die môre sal julle met brood versadig word; en julle sal weet dat ek die HERE julle God is.
13
And it came to pass, that at even the quails came up, and covered the camp: and in the morning the dew lay round about the host.
En dit het gebeur in die aand dat die kwakkels opgekom het, en die kamp bedek het: en in die môre was die dou rondom die kamp.
14
And when the dew that lay was gone up, behold, upon the face of the wilderness [there lay] a small round thing, [as] small as the hoar frost on the ground.
En toe die dou wat gelê het, opgegaan het, kyk, op die aangesig van die wildernis was daar ’n klein ronde ding, so klein soos die ryp op die aarde.
15
And when the children of Israel saw [it], they said one to another, It [is] manna: for they wist not what it [was]. And Moses said unto them, This [is] the bread which the LORD hath given you to eat.
En toe die kinders van Israel dit sien, het hulle die een tot die ander gesê, Dit is manna: want hulle het nie geweet wat dit was nie. En Moses het tot hulle gesê, Dit is die brood wat die HERE julle gee om te eet.
16
This [is] the thing which the LORD hath commanded, Gather of it every man according to his eating, an omer for every man, [according to] the number of your persons; take ye every man for [them] which [are] in his tents.
Dit is die saak wat die HERE beveel het, Maak van daar bymekaar, elke man volgens sy eetlus, ’n omer vir elke hoof, volgens die getal van julle siele; neem elkeen vir dié wat in sy tent is.
17
And the children of Israel did so, and gathered, some more, some less.
En die kinders van Israel het so gedoen, en bymekaargemaak, sommige meer, sommige minder.
18
And when they did mete [it] with an omer, he that gathered much had nothing over, and he that gathered little had no lack; they gathered every man according to his eating.
En toe hulle dit met ‚'n omer gemeet het, het hy wat baie bymekaargemaak het, niks oorgehad nie, en hy wat min bymekaargemaak het, het geen gebrek gehad nie: elkeen het bymekaargemaak volgens sy eetlus.
19
And Moses said, Let no man leave of it till the morning.
En Moses het gesê, Laat niemand daarvan tot die môre toe oorlaat nie.
20
Notwithstanding they hearkened not unto Moses; but some of them left of it until the morning, and it bred worms, and stank: and Moses was wroth with them.
Maar hulle het nie na Moses geluister nie; maar sommige van hulle het daarvan tot die môre toe oorgelaat, en dit het wurms gekry, en gestink: en Moses was toornig op hulle.
21
And they gathered it every morning, every man according to his eating: and when the sun waxed hot, it melted.
En hulle het dit elke môre bymekaargemaak, elke man volgens sy eetlus: en toe die son warm geword het, het dit gesmelt.
22
And it came to pass, [that] on the sixth day they gathered twice as much bread, two omers for one [man]: and all the rulers of the congregation came and told Moses.
En op die sesde dag het hulle dubbel brood bymekaargemaak, twee omers vir een man: en al die owerstes van die vergadering het gekom en dit aan Moses vertel.
23
And he said unto them, This [is that] which the LORD hath said, To morrow [is] the rest of the holy sabbath unto the LORD: bake [that] which ye will bake [to day], and seethe that ye will seethe; and that which remaineth over lay up for you to be kept until the morning.
En hy het tot hulle gesê, Dit is dit wat die HERE gespreek het, Môre is die rus van die heilige sabbat vir die HERE: bak wat julle wil bak, en kook wat julle wil kook; en dit wat oorbly, lê dit weg vir julle om tot die môre toe te bewaar.
24
And they laid it up till the morning, as Moses bade: and it did not stink, neither was there any worm therein.
En hulle het dit tot die môre toe weggelê, soos Moses beveel het: en dit het nie gestink nie, en daar was geen wurm daarin nie.
25
And Moses said, Eat that to day; for to day [is] a sabbath unto the LORD: to day ye shall not find it in the field.
En Moses het gesê, Eet dit vandag; want vandag is ’n sabbat vir die HERE: vandag sal julle dit nie in die veld vind nie.
26
Six days ye shall gather it; but on the seventh day, [which is] the sabbath, in it there shall be none.
Ses dae moet julle dit bymekaarmaak; maar op die sewende dag, wat die sabbat is, daarin sal daar geen wees nie.
27
And it came to pass, [that] there went out [some] of the people on the seventh day for to gather, and they found none.
En dit het gebeur dat sommige van die volk op die sewende dag uitgegaan het om bymekaar te maak, en hulle het niks gevind nie.
28
And the LORD said unto Moses, How long refuse ye to keep my commandments and my laws?
En die HERE het tot Moses gesê, Hoe lank weier julle om my gebooie en my wette te onderhou?
29
See, for that the LORD hath given you the sabbath, therefore he giveth you on the sixth day the bread of two days; abide ye every man in his place, let no man go out of his place on the seventh day.
Sien, omdat die HERE julle die sabbat gegee het, daarom gee Hy julle op die sesde dag die brood van twee dae; bly elkeen in sy plek, laat niemand op die sewende dag uit sy plek uitgaan nie.
30
So the people rested on the seventh day.
So het die volk dan op die sewende dag gerus.
31
And the house of Israel called the name thereof Manna: and it [was] like coriander seed, white; and the taste of it [was] like wafers [made] with honey.
En die huis van Israel het die naam daarvan Manna genoem: en dit was soos koljandersaad, wit; en die smaak daarvan was soos waferkoeke met heuning.
32
And Moses said, This [is] the thing which the LORD commandeth, Fill an omer of it to be kept for your generations; that they may see the bread wherewith I have fed you in the wilderness, when I brought you forth from the land of Egypt.
En Moses het gesê, Dit is die saak wat die HERE beveel het, Vul ’n omer daarvan om te bewaar vir julle geslagte; dat hulle die brood mag sien waarmee ek julle in die wildernis gevoed het, toe ek julle uit die land Egipte uitgelei het.
33
And Moses said unto Aaron, Take a pot, and put an omer full of manna therein, and lay it up before the LORD, to be kept for your generations.
En Moses het tot Aäron gesê, Neem ’n pot, en sit ’n omer vol manna daarin, en lê dit voor die HERE weg, om bewaar te word vir julle geslagte.
34
As the LORD commanded Moses, so Aaron laid it up before the Testimony, to be kept.
Soos die HERE Moses beveel het, so het Aäron dit voor die Getuienis neergelê, om bewaar te word.
35
And the children of Israel did eat manna forty years, until they came to a land inhabited; they did eat manna, until they came unto the borders of the land of Canaan.
En die kinders van Israel het manna geëet veertig jaar, totdat hulle in ’n bewoonde land gekom het; hulle het manna geëet, totdat hulle by die grense van die land Kanaän gekom het.
36
Now an omer [is] the tenth [part] of an ephah.
Nou is ‚'n omer die tiende deel van ‚'n efa.