1
And it was told Joab, Behold, the king weepeth and mourneth for Absalom.
En dit is aan Joab vertel, Kyk, die koning ween en treur oor Absalom.
← 2 Samuel 18
2 Samuel 19
2 Samuel 20 →
King James Version
AFR DVK
2
And the victory that day was [turned] into mourning unto all the people: for the people heard say that day how the king was grieved for his son.
En die oorwinning daardie dag is in treuring verander vir die hele volk: want die volk het daardie dag gehoor sê hoe die koning treur oor sy seun.
3
And the people gat them by stealth that day into the city, as people being ashamed steal away when they flee in battle.
En die volk het daardie dag by sluip in die stad ingekom, soos volk sluip wat skaam is wanneer hulle in die geveg vlug.
4
But the king covered his face, and the king cried with a loud voice, O my son Absalom, O Absalom, my son, my son!
Maar die koning het sy aangesig bedek, en die koning het met ‚'n groot stem geroep, O my seun Absalom, o Absalom, my seun, my seun!
5
And Joab came into the house to the king, and said, Thou hast shamed this day the faces of all thy servants, which this day have saved thy life, and the lives of thy sons and of thy daughters, and the lives of thy wives, and the lives of thy concubines;
En Joab het in die huis by die koning gekom, en gesê, Jy het vandag die aangesigte van al jou dienaars beskaamd gemaak, wat vandag jou lewe, en die lewe van jou seuns en van jou dogters, en die lewe van jou vroue, en die lewe van jou byvroue, gered het;
6
In that thou lovest thine enemies, and hatest thy friends. For thou hast declared this day, that thou regardest neither princes nor servants: for this day I perceive, that if Absalom had lived, and all we had died this day, then it had pleased thee well.
Deurdat jy liefhet dié wat jou haat, en haat dié wat jou liefhet. Want jy het vandag verklaar dat jy niks om vorste of dienaars gee nie: want vandag merk ek dat as Absalom gelewe het, en ons almal vandag dood was, dit dan reg in jou oë sou gewees het.
7
Now therefore arise, go forth, and speak comfortably unto thy servants: for I swear by the LORD, if thou go not forth, there will not tarry one with thee this night: and that will be worse unto thee than all the evil that befell thee from thy youth until now.
Nou dan, staan op, gaan uit, en spreek tot die hart van jou dienaars: want ek sweer by die HERE, as jy nie uitgaan nie, sal daar nie een man by jou oornag nie; en dit sal erger vir jou wees as al die onheil wat jou oorgekom het van jou jeug af tot nou toe.
8
Then the king arose, and sat in the gate. And they told unto all the people, saying, Behold, the king doth sit in the gate. And all the people came before the king: for Israel had fled every man to his tent.
Toe het die koning opgestaan, en in die poort gaan sit. En hulle het aan die hele volk vertel, en gesê, Kyk, die koning sit in die poort. En die hele volk het voor die koning gekom: want Israel het elkeen na sy tent gevlug.
9
And all the people were at strife throughout all the tribes of Israel, saying, The king saved us out of the hand of our enemies, and he delivered us out of the hand of the Philistines; and now he is fled out of the land for Absalom.
En die hele volk was in twis deur al die stamme van Israel, en gesê, Die koning het ons uit die hand van ons vyande gered, en hy het ons uit die hand van die Filistyne verlos; en nou het hy van die land gevlug vanweë Absalom.
10
And Absalom, whom we anointed over us, is dead in battle. Now therefore why speak ye not a word of bringing the king back?
En Absalom, wat ons oor ons gesalf het, is in die geveg dood: nou dan, waarom spreek julle nie ‚'n woord om die koning terug te bring nie?
11
And king David sent to Zadok and to Abiathar the priests, saying, Speak unto the elders of Judah, saying, Why are ye the last to bring the king back to his house? seeing the speech of all Israel is come to the king, [even] to his house.
En koning Dawid het na Sadok en na Abjatar die priesters gestuur, en gesê, Spreek tot die ouderlinge van Juda, en sê, Waarom is julle die laastes om die koning terug te bring in sy huis? aangesien die woord van die hele Israel by die koning gekom het, selfs na sy huis.
12
Ye [are] my brethren, ye [are] my bones and my flesh: wherefore then are ye the last to bring back the king?
Julle is my broers, julle is my been en my vlees: waarom is julle dan die laastes om die koning terug te bring?
13
And say ye to Amasa, [Art] thou not of my bone, and of my flesh? God do so to me, and more also, if thou be not captain of the host before me continually in the room of Joab.
En sê tot Amasa, Is jy nie van my been, en van my vlees nie? So moet God aan my doen, en meer ook, as jy nie owerste van die leër voor my is voortdurend in die plek van Joab nie.
14
And he bowed the heart of all the men of Judah, even as [the heart of] one man; so that they sent [this word] unto the king, Return thou, and all thy servants.
En hy het die harte van al die manne van Juda geneig, soos die hart van een man; sodat hulle na die koning gestuur het, en gesê het, Keer terug, jy, en al jou dienaars.
15
So the king returned, and came to Jordan. And Judah came to Gilgal, to go to meet the king, to conduct the king over Jordan.
So het die koning dan teruggekeer, en by die Jordaan gekom. En Juda het na Gilgal gekom, om die koning tegemoet te gaan, om die koning oor die Jordaan te bring.
16
And Shimei the son of Gera, a Benjamite, which [was] of Bahurim, hasted and came down with the men of Judah to meet king David.
En Símeï die seun van Gera, ’n Benjamiet, wat van Bahurim was, het haastig afgekom met die manne van Juda om koning Dawid tegemoet te gaan.
17
And [there were] a thousand men of Benjamin with him, and Ziba the servant of the house of Saul, and his fifteen sons and his twenty servants with him; and they went over Jordan before the king.
En daar was duisend man van Benjamin by hom, en Siba die dienaar van die huis van Saul, en sy vyftien seuns en sy twintig dienaars met hom; en hulle het deur die Jordaan voor die koning deurgegaan.
18
And there went over a ferry boat to carry over the king’s household, and to do what he thought good. And Shimei the son of Gera fell down before the king, as he was come over Jordan;
En daar het ’n veer oorgegaan om die koning se huisgesin oor te bring, en om te doen wat hy goed dink. En Símeï die seun van Gera het voor die koning neergeval, toe hy deur die Jordaan wou gaan;
19
And said unto the king, Let not my lord impute iniquity unto me, neither do thou remember that which thy servant did perversely the day that my lord the king went out of Jerusalem, that the king should take it to his heart.
En tot die koning gesê, Laat my heer my nie die ongeregtigheid toereken nie, en moenie dink aan dit wat jou dienaar verkeerd gedoen het die dag toe my heer die koning uit Jérusalem uitgegaan het nie, dat die koning dit ter harte neem.
20
For thy servant doth know that I have sinned: therefore, behold, I am come the first this day of all the house of Joseph to go down to meet my lord the king.
Want jou dienaar weet dat ek gesondig het: daarom, kyk, ek is vandag die eerste van die hele huis van Josef gekom om af te gaan om my heer die koning tegemoet te gaan.
21
But Abishai the son of Zeruiah answered and said, Shall not Shimei be put to death for this, because he cursed the LORD’S anointed?
Maar Abísai die seun van Serúja het geantwoord en gesê, Moet Símeï nie hiervoor gedood word nie, omdat hy die HERE se gesalfde gevloek het?
22
And David said, What have I to do with you, ye sons of Zeruiah, that ye should this day be adversaries unto me? shall there any man be put to death this day in Israel? for do not I know that I [am] this day king over Israel?
En Dawid het gesê, Wat het ek met julle te doen, julle seuns van Serúja, dat julle vandag my teëstanders is? moet daar vandag iemand in Israel gedood word? want weet ek nie dat ek vandag koning oor Israel is nie?
23
Therefore the king said unto Shimei, Thou shalt not die. And the king sware unto him.
Daarom het die koning tot Símeï gesê, Jy sal nie sterwe nie. En die koning het aan hom gesweer.
24
And Mephibosheth the son of Saul came down to meet the king, and had neither dressed his feet, nor trimmed his beard, nor washed his clothes, from the day the king departed until the day he came [again] in peace.
En Mefibóset die seun van Saul het afgekom om die koning tegemoet te gaan, en hy het sy voete nie gewas nie, en sy baard nie geskeer nie, en sy klere nie gewas nie, van die dag af dat die koning weggegaan het totdat die dag gekom het dat hy in vrede teruggekeer het.
25
And it came to pass, when he was come to Jerusalem to meet the king, that the king said unto him, Wherefore wentest not thou with me, Mephibosheth?
En dit was so, toe hy by Jérusalem gekom het om die koning tegemoet te gaan, dat die koning tot hom gesê het, Waarom het jy nie met my gegaan, Mefibóset nie?
26
And he answered, My lord, O king, my servant deceived me: for thy servant said, I will saddle me an ass, that I may ride thereon, and go to the king; because thy servant [is] lame.
En hy het geantwoord, My heer, o koning, my dienaar het my bedrieg: want jou dienaar het gesê, Ek sal vir my ’n esel opsaal, dat ek daarop mag ry, en met die koning gaan; omdat jou dienaar lam is.
27
And he hath slandered thy servant unto my lord the king; but my lord the king [is] as an angel of God: do therefore [what is] good in thine eyes.
En hy het jou dienaar by my heer die koning belaster; maar my heer die koning is soos ’n engel van God: doen daarom wat goed is in jou oë.
28
For all [of] my father’s house were but dead men before my lord the king: yet didst thou set thy servant among them that did eat at thine own table. What right therefore have I yet to cry any more unto the king?
Want die hele huis van my vader was niks anders as manne van die dood voor my heer die koning nie: tog het jy jou dienaar onder dié gestel wat aan jou eie tafel eet. Watter reg het ek dan nog om meer tot die koning te roep?
29
And the king said unto him, Why speakest thou any more of thy matters? I have said, Thou and Ziba divide the land.
En die koning het tot hom gesê, Waarom spreek jy nog van jou sake? ek het gesê, Jy en Siba moet die land verdeel.
30
And Mephibosheth said unto the king, Yea, let him take all, forasmuch as my lord the king is come again in peace unto his own house.
En Mefibóset het tot die koning gesê, Ja, laat hom dit alles neem, aangesien my heer die koning in vrede by sy eie huis gekom het.
31
And Barzillai the Gileadite came down from Rogelim, and went over Jordan with the king, to conduct him over Jordan.
En Barsillai die Gíleadiet het van Rogelim afgekom; en hy het met die koning deur die Jordaan gegaan, om hom oor die Jordaan te bring.
32
Now Barzillai was a very aged man, [even] fourscore years old: and he had provided the king of sustenance while he lay at Mahanaim; for he [was] a very great man.
Nou was Barsillai ’n baie ou man, tagtig jaar oud: en hy het die koning van voedsel voorsien terwyl hy by Mahánaïm gebly het; want hy was ’n baie groot man.
33
And the king said unto Barzillai, Come thou over with me, and I will feed thee with me in Jerusalem.
En die koning het tot Barsillai gesê, Kom jy oor met my, en ek sal jou by my in Jérusalem van voedsel voorsien.
34
And Barzillai said unto the king, How long have I to live, that I should go up with the king unto Jerusalem?
En Barsillai het tot die koning gesê, Hoe lank het ek nog te lewe, dat ek met die koning na Jérusalem moet optrek?
35
I [am] this day fourscore years old: [and] can I discern between good and evil? can thy servant taste what I eat or what I drink? can I hear any more the voice of singing men and singing women? wherefore then should thy servant be yet a burden unto my lord the king?
Ek is vandag tagtig jaar oud: kan ek onderskei tussen goed en kwaad? kan jou dienaar die smaak proe van wat ek eet of van wat ek drink? kan ek nog die stem van sangers en sangeresse hoor? waarom moet jou dienaar dan nog ‚'n las vir my heer die koning wees?
36
Thy servant will go a little way over Jordan with the king: and why should the king recompense it me with such a reward?
Jou dienaar sal ‚'n bietjie oor die Jordaan met die koning gaan: en waarom moet die koning my so ‚'n beloning gee?
37
Let thy servant, I pray thee, turn back again, that I may die in mine own city, [and be buried] by the grave of my father and of my mother. But behold thy servant Chimham; let him go over with my lord the king; and do to him what shall seem good unto thee.
Laat jou dienaar, ek bid jou, terugkeer, dat ek in my eie stad mag sterwe, by die graf van my vader en van my moeder. Maar kyk jou dienaar Kimham; laat hom oorgaan met my heer die koning; en doen aan hom wat goed is in jou oë.
38
And the king answered, Chimham shall go over with me, and I will do to him that which shall seem good unto thee: and whatsoever thou shalt require of me, [that] will I do for thee.
En die koning het geantwoord, Kimham sal met my oorgaan, en ek sal aan hom doen wat goed is in jou oë: en alles wat jy van my sal eis, sal ek vir jou doen.
39
And all the people went over Jordan. And when the king was come over, the king kissed Barzillai, and blessed him; and he returned unto his own place.
En die hele volk het deur die Jordaan gegaan. En toe die koning oorgegaan het, het die koning Barsillai gesoen, en hom geseën; en hy het na sy eie plek teruggekeer.
40
Then the king went on to Gilgal, and Chimham went on with him: and all the people of Judah conducted the king, and also half the people of Israel.
Toe het die koning na Gilgal oorgegaan, en Kimham het met hom oorgegaan: en die hele volk van Juda het die koning oorgebring, en ook die helfte van die volk van Israel.
41
And, behold, all the men of Israel came to the king, and said unto the king, Why have our brethren the men of Judah stolen thee away, and have brought the king, and his household, and all David’s men with him, over Jordan?
En kyk, al die manne van Israel het by die koning gekom, en tot die koning gesê, Waarom het ons broers die manne van Juda jou gesteel, en die koning, en sy huisgesin, en al Dawid se manne met hom, oor die Jordaan gebring?
42
And all the men of Judah answered the men of Israel, Because the king [is] near of kin to us: wherefore then be ye angry for this matter? have we eaten at all of the king’s [cost]? or hath he given us any gift?
En al die manne van Juda het die manne van Israel geantwoord, en gesê, Omdat die koning naby aan ons is: waarom is julle dan toornig oor hierdie saak? het ons enigsins van die koning geëet? of het hy ons enige geskenk gegee?
43
And the men of Israel answered the men of Judah, and said, We have ten parts in the king, and we have also more [right] in David than ye: why then did ye despise us, that our advice should not be first had in bringing back our king? And the words of the men of Judah were fiercer than the words of the men of Israel.
En die manne van Israel het die manne van Juda geantwoord, en gesê, Ons het tien dele in die koning, en ons het ook meer reg in Dawid as julle: waarom het julle ons dan verag? was ons woord nie die eerste om ons koning terug te bring nie? En die woorde van die manne van Juda was harder as die woorde van die manne van Israel.