Lees 2 Samuel 14

Boek Hoofstuk Van vers Tot vers

← 2 Samuel 13 2 Samuel 14 2 Samuel 15 →

King James Version

AFR DVK

Now Joab the son of Zeruiah perceived that the king’s heart [was] toward Absalom.

Nou het Joab die seun van Serúja gemerk dat die koning se hart na Absalom was.

And Joab sent to Tekoah, and fetched thence a wise woman, and said unto her, I pray thee, feign thyself to be a mourner, and put on now mourning apparel, and anoint not thyself with oil, but be as a woman that had a long time mourned for the dead:

En Joab het na Tekoa gestuur, en daarvandaan ’n wyse vrou gehaal, en tot haar gesê, Ek bid jou, maak asof jy rou, en trek nou rouklere aan, en salf jou nie met olie nie, maar wees soos ’n vrou wat lank gerou het oor ’n dooie:

And come to the king, and speak on this manner unto him. So Joab put the words in her mouth.

En gaan na die koning, en spreek so tot hom. So het Joab dan die woorde in haar mond gelê.

And when the woman of Tekoah spake to the king, she fell on her face to the ground, and did obeisance, and said, Help, O king.

En toe die vrou van Tekoa tot die koning gespreek het, het sy op haar aangesig na die grond geval, en haarself neergebuig, en gesê, Help, o koning.

And the king said unto her, What aileth thee? And she answered, I [am] indeed a widow woman, and mine husband is dead.

En die koning het tot haar gesê, Wat is jou probleem? En sy het geantwoord, Ek is waarlik ’n weduweevrou, en my man is dood.

And thy handmaid had two sons, and they two strove together in the field, and [there was] none to part them, but the one smote the other, and slew him.

En jou diensmaagd het twee seuns gehad, en hulle twee het in die veld met mekaar getwis, en daar was niemand om hulle uitmekaar te maak nie, maar die een het die ander neergeslaan, en hom doodgemaak.

And, behold, the whole family is risen against thine handmaid, and they said, Deliver him that smote his brother, that we may kill him, for the life of his brother whom he slew; and we will destroy the heir also: and so they shall quench my coal which is left, and shall not leave to my husband [neither] name nor remainder upon the earth.

En kyk, die hele familie het opgestaan teen jou diensmaagd, en hulle het gesê, Gee die een wat sy broer doodgemaak het, oor, dat ons hom mag doodmaak vir die lewe van sy broer wat hy doodgemaak het; en ons sal die erfgenaam ook vernietig: en so sal hulle my kole wat oorgebly het, uitblus, en my man geen naam of oorblyfsel op die aarde laat nie.

And the king said unto the woman, Go to thine house, and I will give charge concerning thee.

En die koning het tot die vrou gesê, Gaan na jou huis, en ek sal bevel oor jou gee.

And the woman of Tekoah said unto the king, My lord, O king, the iniquity [be] on me, and on my father’s house: and the king and his throne [be] guiltless.

En die vrou van Tekoa het tot die koning gesê, My heer, o koning, die ongeregtigheid is op my, en op my vader se huis: en die koning en sy troon is onskuldig.

And the king said, Whosoever saith [ought] unto thee, bring him to me, and he shall not touch thee any more.

En die koning het gesê, Wie ook al iets tot jou sê, bring hom by my, en hy sal jou nie meer aanraak nie.

Then said she, I pray thee, let the king remember the LORD thy God, that thou wouldest not suffer the revengers of blood to destroy any more, lest they destroy my son. And he said, [As] the LORD liveth, there shall not one hair of thy son fall to the earth.

Toe het sy gesê, Ek bid jou, laat die koning die HERE jou God gedenk, dat die bloedwrekers nie meer vernietig nie, dat hulle my seun nie vernietig nie. En hy het gesê, So waar as die HERE lewe, daar sal nie een haar van jou seun op die aarde val nie.

Then the woman said, Let thine handmaid, I pray thee, speak [one] word unto my lord the king. And he said, Say on.

Toe het die vrou gesê, Laat jou diensmaagd, ek bid jou, ’n woord tot my heer die koning spreek. En hy het gesê, Sê aan.

And the woman said, Wherefore then hast thou thought such a thing against the people of God? for the king doth speak this thing as one which is faulty, in that the king doth not fetch home again his banished.

En die vrou het gesê, Waarom het jy dan so iets teen die volk van God bedink? want die koning spreek hierdie ding as een wat skuldig is, deurdat die koning sy verstote een nie terugbring nie.

For we must needs die, and [are] as water spilt on the ground, which cannot be gathered up again; neither doth God respect [any] person: yet doth he devise means, that his banished be not expelled from him.

Want ons moet sekerlik sterwe, en is soos water wat op die grond uitgegooi is, wat nie bymekaargemaak kan word nie; God neem ook nie die lewe weg nie, maar bedink middele, dat sy verstote een nie van Hom verstote bly nie.

Now therefore that I am come to speak of this thing unto my lord the king, [it is] because the people have made me afraid: and thy handmaid said, I will now speak unto the king; it may be that the king will perform the request of his handmaid.

Nou dan, aangesien ek gekom het om hierdie ding tot my heer die koning te spreek, is dit omdat die volk my bevrees gemaak het: en jou diensmaagd het gesê, Ek sal nou spreek tot die koning; dit mag wees dat die koning die versoek van sy diensmaagd sal doen.

For the king will hear, to deliver his handmaid out of the hand of the man [that would] destroy me and my son together out of the inheritance of God.

Want die koning sal luister, om sy diensmaagd te red uit die hand van die man wat my en my seun saam uit die erfenis van God wil vernietig.

Then thine handmaid said, The word of my lord the king shall now be comfortable: for as an angel of God, so [is] my lord the king to discern good and bad: therefore the LORD thy God will be with thee.

Toe het jou diensmaagd gesê, Die woord van my heer die koning sal nou ’n vertroosting wees: want soos ’n engel van God, so is my heer die koning om goed en kwaad te onderskei: daarom sal die HERE jou God met jou wees.

Then the king answered and said unto the woman, Hide not from me, I pray thee, the thing that I shall ask thee. And the woman said, Let my lord the king now speak.

Toe het die koning geantwoord en tot die vrou gesê, Verberg nie van my die ding wat ek jou sal vra nie. En die vrou het gesê, Laat my heer die koning nou spreek.

And the king said, [Is not] the hand of Joab with thee in all this? And the woman answered and said, [As] thy soul liveth, my lord the king, none can turn to the right hand or to the left from ought that my lord the king hath spoken: for thy servant Joab, he bade me, and he put all these words in the mouth of thine handmaid:

En die koning het gesê, Is die hand van Joab met jou in al hierdie dinge? En die vrou het geantwoord en gesê, So waar as jou siel lewe, my heer die koning, niemand kan regs of links afwyk van enigiets wat my heer die koning gespreek het nie: want jou dienaar Joab, hy het my beveel, en hy het al hierdie woorde in die mond van jou diensmaagd gelê:

To fetch about this form of speech hath thy servant Joab done this thing: and my lord [is] wise, according to the wisdom of an angel of God, to know all [things] that [are] in the earth.

Om hierdie saak te verander, het jou dienaar Joab hierdie ding gedoen: en my heer is wys, volgens die wysheid van ‚'n engel van God, om alles te ken wat op die aarde is.

And the king said unto Joab, Behold now, I have done this thing: go therefore, bring the young man Absalom again.

En die koning het tot Joab gesê, Kyk nou, ek het hierdie ding gedoen: gaan dan heen, bring die jongman Absalom terug.

And Joab fell to the ground on his face, and bowed himself, and thanked the king: and Joab said, To day thy servant knoweth that I have found grace in thy sight, my lord, O king, in that the king hath fulfilled the request of his servant.

En Joab het op sy aangesig na die grond geval, en homself neergebuig, en die koning geseën: en Joab het gesê, Vandag weet jou dienaar dat ek genade in jou oë gevind het, my heer, o koning, deurdat die koning die versoek van sy dienaar gedoen het.

So Joab arose and went to Geshur, and brought Absalom to Jerusalem.

So het Joab dan opgestaan, en na Gesur gegaan, en Absalom na Jérusalem gebring.

And the king said, Let him turn to his own house, and let him not see my face. So Absalom returned to his own house, and saw not the king’s face.

En die koning het gesê, Laat hom na sy eie huis oorgaan, en my aangesig nie sien nie. So het Absalom dan na sy eie huis oorgegaan, en die koning se aangesig nie gesien nie.

But in all Israel there was none to be so much praised as Absalom for his beauty: from the sole of his foot even to the crown of his head there was no blemish in him.

Maar in die hele Israel was daar niemand so baie geprys soos Absalom om sy skoonheid nie: van die sool van sy voet af tot by die kroon van sy hoof was daar geen gebrek in hom nie.

And when he polled his head, (for it was at every year’s end that he polled [it]: because [the hair] was heavy on him, therefore he polled it:) he weighed the hair of his head at two hundred shekels after the king’s weight.

En wanneer hy sy hoof geskeer het, (want dit was aan die einde van elke jaar dat hy dit geskeer het: omdat die haar swaar op hom was, daarom het hy dit geskeer:) het hy die gewig van die haar van sy hoof geweeg teen tweehonderd sikkels volgens die koning se gewig.

And unto Absalom there were born three sons, and one daughter, whose name [was] Tamar: she was a woman of a fair countenance.

En aan Absalom is drie seuns gebore, en een dogter, wie se naam was Tamar: sy was ‚'n vrou van ‚'n pragtige gedaante.

So Absalom dwelt two full years in Jerusalem, and saw not the king’s face.

So het Absalom dan twee volle jare in Jérusalem gebly, en die koning se aangesig nie gesien nie.

Therefore Absalom sent for Joab, to have sent him to the king; but he would not come to him: and when he sent again the second time, he would not come.

Daarom het Absalom na Joab gestuur, om hom na die koning te stuur; maar hy wou nie by hom kom nie: en toe hy dit die tweede maal gestuur het, wou hy nie kom nie.

Therefore he said unto his servants, See, Joab’s field is near mine, and he hath barley there; go and set it on fire. And Absalom’s servants set the field on fire.

Daarom het hy tot sy dienaars gesê, Kyk, Joab se veld is naby myne, en hy het gars daarin; gaan en steek dit aan die brand. En Absalom se dienaars het die veld aan die brand gesteek.

Then Joab arose, and came to Absalom unto [his] house, and said unto him, Wherefore have thy servants set my field on fire?

Toe het Joab opgestaan, en by Absalom in die huis gekom, en tot hom gesê, Waarom het jou dienaars my veld aan die brand gesteek?

And Absalom answered Joab, Behold, I sent unto thee, saying, Come hither, that I may send thee to the king, to say, Wherefore am I come from Geshur? [it had been] good for me [to have been] there still: now therefore let me see the king’s face; and if there be [any] iniquity in me, let him kill me.

En Absalom het tot Joab geantwoord, Kyk, ek het na jou gestuur, en gesê, Kom hierheen, dat ek jou na die koning mag stuur, om te sê, Waarom het ek van Gesur gekom? dit was beter vir my om daar te wees: en nou laat my die koning se aangesig sien; en as daar enige ongeregtigheid in my is, laat hom my doodmaak.

So Joab came to the king, and told him: and when he had called for Absalom, he came to the king, and bowed himself on his face to the ground before the king: and the king kissed Absalom.

So het Joab dan by die koning gekom, en dit hom vertel: en toe hy Absalom geroep het, het hy by die koning gekom, en op sy aangesig voor die koning na die grond geval: en die koning het Absalom gesoen.